Sztuka budowania

Klasy cementu

Klasę cementu określa liczba, która informuje nas o wytrzymałości normowej zaprawy na ściskanie po 28 dniach, która jest wyrażona w Mega Pascalach. I tak ze względu na tempo przyrastania wytrzymałości cement dziali się na takie z normalną wytrzymałością wczesną, która jest oznaczona literą N oraz na takie z wysoką wytrzymałością wczesną, która jest oznaczona literą R. Do grupy cementów portlandzkich należy także cement biały, który otrzymuje się bez domieszek związków żelaza, cement murarski oraz cement portlandzki szybkotwardniejący. Istnieją także cementy portlandzkie o innych składach. Możemy tutaj zaliczyć na przykład cement portlandzki żużlowy CEM II/B-S. Jest to cement o klasie wytrzymałościowej 32,5. Posiada wysoką wytrzymałość wczesną. Do głównych składników tego rodzaju cementu należą: klinkier portlandzki, który stanowi od 65 do 79 procent cementu, granulowany żużel wielkopiecowy, który stanowi od 21 do 35 procent cementu oraz siarczan wapnia, który spełnia tutaj rolę regulatora czasu wiązania. Kolejnym rodzajem cementu portlandzkiego jest cement wieloskładnikowy CEM II/B-M. Cement taki powstaje na skutek wymieszania klinkieru portlandzkiego z następującymi dodatkami mineralnymi: żużel wielkopiecowy, popiół lotny krzemionkowy, popiół lotny wapniowy, pył krzemionkowy, pucolana naturalna, pucolana wypalana oraz wapień. Ilość dodatku jest oznaczana literami A i B, z czego A informuje nas o dodatku od 6 do 20 procent, a B informuje nas o dodatku od 21 do 35 procent w cemencie.

Podobne artykuły

Zaprawa wapienna
Mówiąc o wapnie jako o materiale budowlanym musimy wiedzieć, że wodorotlenek wapnia w wapnie gaszonym ma postać drobnych płytek. Ponadto o jakości spoiwa mówi właśnie wielkość tych płytek. Jeśli płytki są mniejsze to wapno jest bardziej tłuste. Powierzchnia płytek odpowiedniego wapna powinna wynosić 30 metrów kwadratowych na gram. Sam proces wiązania oraz twardnienia wapna zachodzi w wyniku trzech procesów. Pierwszy proces to krystalizacja zaprawy trącej wodę. Strata wody zachodzi poprzez parowanie albo jej wsiąkanie do ścian murowanych, tynkowanych bądź malowanych. Dzięki utracie wody następuje wiązanie zaprawy wapiennej. W takiej zaprawie wapiennej z wodorotlenku wapnia, który jest rozpuszczony w wodzie wydzielają się kryształki wodziany wapna. Przedstawia to następujący schemat Ca(OH)2•2H2O. Mogą wydzielać się także kryształki uwodnionego wodorotlenku wapniowego. Podczas procesu krystalizacji kryształki wodzianu oraz wodorotlenku zrastają się, a wraz z kryształkami zaprawy i ziarnami piasku tworzą sztuczny kamień. Procesy takiej krystalizacji są odwracalne. Dzięki temu można uplastyczniać częściowo zaschniętą zaprawę. Ponadto...

Karbonatyzacja zaprawy wapiennej
Karbonizacja jest takim procesem, podczas którego zaprawa twardnieje w sposób nieodwracalny, a sam proces twardnienia jest procesem powolnym. Proces ten ponadto obejmuje niewielką cześć wapna, która jest zawarta w zaprawie, materiale budulcowym. Jednym z procesów wiązania oraz twardnienia wapna jest tworzenie się krzemianów wapnia. Podczas tego procesu wapno wiąże się z dwutlenkiem krzemu. Jest to reakcja chemiczna. Reakcja ta zachodzi w temperaturze powyżej 100 stopni Celcjusza, a katalizatorem tutaj jest woda. Cały proces przebiega w następującej reakcji 2Ca(OH)2 + SiO2 = 2CaO•SiO2•2H2O, gdzie wodorotlenek wapniowy łączy się z kwarcem. Taki sposób twardnienia ma miejsce podczas produkcji cegły wapienno-piaskowej oraz betonów komórkowych. Jeśli chodzi o wykonywanie powłok malarskich to bardzo istotne jest to, aby zachować odpowiednie proporcje pomiędzy wysychaniem a karbonizacją. I tak na przykład jeżeli farba będzie schła za szybko, to sam proces twardnienia nie zajdzie, a farba będzie się ścierać ze ściany. Z drugiej strony, jeśli taki proces schnięcia...

Gips
Gips jest materiałem budulcowym używanym w budownictwie. Gips jest minerałem z grupy siarczanów. Jest to monomineralna skała osadowa. Nazwa pochodzi od czynności gipsowania. Gips należy ponadto o minerałów pospolitych. Wzór chemiczny gipsu przedstawia się następująco: CaSO4×2H2O. Jest to dihydrat siarczanu(VI) wapnia. Układ krystalograficzny gipsu jest jednoskośny. Jego twardość w skali Mohsa wynosi dwa. Łupliwość gipsu jest doskonała i jednokierunkowa. Posiada białą rysę. Przełam gipsu jest zadziorowaty i muszlowy. Natomiast pokrój gipsu jest tabliczkowy, słupkowy albo igiełkowy. Gęstość gipsu wynosi od 2,31 do 2,33 gramów na centymetr sześcienny. Gips może być bezbarwny lub też może posiadać różne zabarwienia od białego poprzez szary, różowy do miodowożółtego. Połysk gips posiada szklisty i perłowy. Gips łatwo się kroi oraz dobrze rozpuszcza się w gorącej wodzie. Odmianą gipsu jest selenit, który posiada duże i bezbarwne kryształy. Gips powstaje w procesie odparowania wód słonych jezior albo mórz w temperaturze poniżej 42 stopni Celcjusza. Gips...

Gips jako minerał
Gips w formie minerału występuje w następujących krajach: Tanzania, Kanada, Nowa Szkocja, USA, Meksyk, Chile, Rosja, Francja, Włochy, Niemcy, Hiszpania, Czechy, Polska. Gips ponadto posiada wiele zastosowań. Ładne kryształy są cenionym produktem i są kolekcjonowane. Ponadto gips jest także stosowany właśnie w budownictwie między innymi jako materiał wiążący. Gips używany jest także jako surowiec rzeźbiarski, w modelarstwie, w stomatologii oraz chirurgii, w sztukaterii, a jako alabaster stosuje się go do produkcji elementów dekoracyjnych. Gips jako skała jest skałą osadową. Tworzy się w procesie odparowania słonych wód jezior albo mórz. Skała ma barwę białą, szarą, żółtawą, kremową, różową, brunatną, zieloną albo czarną. Skała gipsu składa się przede wszystkim z minerału-gipsu. Skała taka może zawierać anhydryty i może powstawać także poprzez uwodnienie właśnie anhydrytu. Gips jako skała może także zwierać minerały ilaste albo węglany. Gips jako skała posiada kilka odmian. Są to na przykład gips włóknisty, szpat gipsowy czy szpak gipsowy. Są...