Sztuka budowania

Tynkowanie

W budownictwie spotykamy następujące użycie gipsu do wykonania między innymi: tynków wewnętrznych, ozdobnych detali architektonicznych, stiuków, sztukaterii, posągów, płyt na ścianki działowe, płyt gipsowo-kartonowych, posadzek pod wykładziny podłogowe, form do odlewów oraz drobnych napraw tynku albo też jako gładzi na tynkach cementowo-wapiennych, czyli szpachlowania. Gips niestety ma także szkodliwe działanie. W przypadku kotłów parowych gips ma szkodliwe działanie, ponieważ występuje w kamieniu kotłowym. W takich kotłach, które są zasilane słoną wodą wydziela się gips powyżej temperatury 120 stopni Celcjusza. Taki powstały kamień kotłowy jest trudny do usunięcia, dlatego też ciśnienie w kotłach okrętowych, które posiadają zasilanie przy pomocy wody morskiej wynosi maksymalnie 0,175 MegaPascala. Gips także ma szkodliwe działanie w połączeniu ze stalą, ponieważ powoduje jej korozję. Ponadto gips jest także szkodliwy w połączeniu z ceramiką. W momencie wypalania wyrobów ceramicznych z gliny gips przechodzi w anhydryt pod działaniem temperatury. Taki anhydryt chłonie wolno wodę, co po kilku latach po wmurowaniu cegły w fundament powoduje, że anhydryt przechodzi w gips, a następnie zwiększa swoją objętość powodując rozsadzenie cegły. W ten sposób dochodzi do dalszej migracji wód w budynku i następuje niszczenie całej budowli. Cement anhydrytowy jest natomiast również spoiwem mineralnym, ale otrzymuje się go ze zmielonego kamienia gipsowego pod wpływem działania katalizatorów. Cement anhydrytowy stosuje się do wyrobu detali architektonicznych, ponieważ posiada biały kolor oraz jego powierzchnia jest łatwa do polerowania.

Podobne artykuły

Klinkier
Do podstawowych składników klinkieru zaliczamy: alit, czyli krzemian trójwapniowy o wzorze 3CaO•SiO2, który stanowi od 50 do 65 procent masy klinkieru belit, czyli krzemian dwuwapniowy o wzorze 2CaO•SiO2, który stanowi jakieś 20 procent masy klinkieru, brownmilleryt, który jest związkiem tlenku wapnia, tlenku glinu oraz tlenku żelaza(III) o wzorze 4CaO•Al2O3•Fe2O3, który stanowi jakieś 10 procent masy klinkieru, glinian trójwapniowy o wzorze 3CaO•Al2O3, który stanowi również około 10 procent masy klinkieru oraz inne związki glinu, wapnia i magnezu. Do wypalonego klinkieru dodaje się albo gips albo mieszankę gipsu z anhydrytem. Są to regulatory czasu wiązania. Dodaje się także pięć procent innych składników, takich jak wapień, żużel oraz pył pucolanowy. Potem całość mieli się w specjalnym młynie do cementu. Ponadto w procesie krystalizacji cementu powstają odpowiednie związki, które tworzą twardą masę. Wśród najważniejszych reakcji chemicznych zachodzących w procesie wiązania możemy wymienić następujące: 6 CaO•SiO2 + 9 H2O -› 6 CaO•SiO2•9 H2O oraz 3...

Klasy cementu
Klasę cementu określa liczba, która informuje nas o wytrzymałości normowej zaprawy na ściskanie po 28 dniach, która jest wyrażona w Mega Pascalach. I tak ze względu na tempo przyrastania wytrzymałości cement dziali się na takie z normalną wytrzymałością wczesną, która jest oznaczona literą N oraz na takie z wysoką wytrzymałością wczesną, która jest oznaczona literą R. Do grupy cementów portlandzkich należy także cement biały, który otrzymuje się bez domieszek związków żelaza, cement murarski oraz cement portlandzki szybkotwardniejący. Istnieją także cementy portlandzkie o innych składach. Możemy tutaj zaliczyć na przykład cement portlandzki żużlowy CEM II/B-S. Jest to cement o klasie wytrzymałościowej 32,5. Posiada wysoką wytrzymałość wczesną. Do głównych składników tego rodzaju cementu należą: klinkier portlandzki, który stanowi od 65 do 79 procent cementu, granulowany żużel wielkopiecowy, który stanowi od 21 do 35 procent cementu oraz siarczan wapnia, który spełnia tutaj rolę regulatora czasu wiązania. Kolejnym rodzajem cementu portlandzkiego jest cement wieloskładnikowy...

Cementy portlandzkie
Tak samo jak cement CEM I to i CEM II dzieli się na klasy. Są to również trzy klasy. Są to: 32,5, gdzie wytrzymałość próbek po 28 dniach wynosi od 32,5 do 52,5 Mega Pascala, 42,5, gdzie wytrzymałość próbek po 28 dniach wynosi od 42,5 do 62,5 Mega Pascala oraz 52,5, gdzie wytrzymałość próbek po 28 dniach wynosi powyżej 52,5 Mega Pascala. Wyróżniamy tutaj także cementy o wysokiej wytrzymałości wczesnej R, jak i cementy o normalnej wytrzymałości wczesnej N. W grupie cementów portlandzkich istnieje bardzo duża różnorodność, co wpływa na to, że każdy cement może charakteryzować się odmiennymi właściwościami. Różnice pomiędzy poszczególnymi cementami przejawiają się na przykład poprzez obniżone ciepło hydratacji, spowolniony przyrost wytrzymałości oraz podwyższoną odporność na agresje chemiczną. Właściwości fizyczne tego cementu przedstawiają się następująco. Gęstość wynosi 3,05 kilograma na decymetr sześcienny, a gęstość nasypowa w stanie luźnym wynosi od 0,9 do 1,2 kilograma na decymetr sześcienny, z...

Cement hutniczy
Zaletą cementu hutniczego jest fakt, iż jest on bardziej odporny na działania siarczanów w porównaniu z cementem portlandzkim. Ponadto w porównaniu z cementem portlandzkim ma także wolniejszy przyrost wytrzymałości w czasie oraz niższe ciepło hydratacji. Cement hutniczy dzieli się na trzy rodzaje. Są to: cement hutniczy CEM III/A, który zawiera klinkier z dodatkiem od 36 do 65 procent żużla, cement hutniczy CEM III/B, który zawiera klinkier z dodatkiem od 66 do 80 procent żużla oraz cement hutniczy CEM III/C, który zawiera klinkier z dodatkiem od 81 do 95 procent żużla. Cement glinowy jest rodzajem cementu, który otrzymuje się poprzez zmielenie boksytu z wapieniem, stopienie tych elementów oraz ponowne ich zmielenie. Cement ten charakteryzuje się szybkim przyrostem wytrzymałości w pierwszych dniach po użyciu, jak również podwyższoną odpornością na działanie wyższych temperatur. Posiada także znaczne ciepło hydratacji, dzięki czemu można stosować go również zimą do temperatury minus 10 stopni Celcjusza. Kolejnym rodzajem...